២០២៦ របៀបហាត់ការពារបាល់៖ ៧ ចំណុចសំខាន់
ការពារបាល់មិនមែនមានន័យថា រត់តាមគូប្រកួតគ្រប់ជំហានឡើយ។ វាគឺជាការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ បិទផ្លូវបញ្ជូន បង្ខំឱ្យគូប្រកួតធ្វើកំហុស និងរក្សារចនាសម្ព័ន្ធក្រុម។ សម្រាប់កីឡាករដែលចង់អភិវឌ្ឍខ្លួនចាប់ពីកម្រិតស្ម័គ្រចិត...
២០២៦ របៀបហាត់ការពារបាល់៖ ៧ ចំណុចសំខាន់
ការពារបាល់មិនមែនមានន័យថា រត់តាមគូប្រកួតគ្រប់ជំហានឡើយ។ វាគឺជាការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ បិទផ្លូវបញ្ជូន បង្ខំឱ្យគូប្រកួតធ្វើកំហុស និងរក្សារចនាសម្ព័ន្ធក្រុម។ សម្រាប់កីឡាករដែលចង់អភិវឌ្ឍខ្លួនចាប់ពីកម្រិតស្ម័គ្រចិត្តដល់ការប្រកួតធំៗដូចជា ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ២០២៦ ការហាត់ត្រូវចាប់ផ្តើមពីជំហររាងកាយ ការមើលស្មា និងការសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលខ្លី។ ក្រុមដូចជា ម៉ិកស៊ិក អេស្ប៉ាញ និងលីវើរភូល បង្ហាញថា ការពារល្អកើតពីវិន័យរួម មិនមែនពីការប្រជែងខ្លាំងតែប៉ុណ្ណោះទេ។ ចំណុចសំខាន់គឺ ហាត់តាមស្ថានការណ៍ពិត និងវាស់លទ្ធផលរាល់សប្តាហ៍។
តើការពារបាល់ពិតជាអាស្រ័យលើកម្លាំងរាងកាយមែនទេ?
ការពារបាល់មានប្រសិទ្ធភាពជាចម្បងដោយសារទីតាំង ការអានហ្គេម និងការសម្របសម្រួល មិនមែនកម្លាំងរាងកាយតែឯងទេ។ កីឡាករត្រូវរក្សាចម្ងាយប្រហែលមួយដល់ពីរម៉ែត្រពីអ្នកកាន់បាល់ បិទជ្រុងដែលគ្រោះថ្នាក់បំផុត និងរង់ចាំពេលគូប្រកួតប៉ះបាល់វែងពេក មុនចូលប្រជែង។
កំហុសដែលជួបញឹកញាប់គឺ កីឡាកររត់ត្រង់ចូលទៅរកបាល់ដោយបន្ទាបក្បាល។ វាធ្វើឱ្យគូប្រកួតប្តូរទិស ឬបញ្ជូនបាល់ទៅខាងក្រោយបានងាយ។ ជំហរដែលប្រសើរជាងគេគឺ បត់ជង្គង់បន្តិច ដាក់ខ្លួនបែរទៅចំហៀង រក្សាជំហានតូចៗ និងមើលទាំងបាល់ ទាំងស្មារបស់គូប្រកួត។ វិធីនេះមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ខ្សែការពារកណ្ដាល ខ្សែការពារស្លាប និងខ្សែបម្រើការពារ។
តាមគោលការណ៍បាល់ទាត់របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ហៅកាត់ថា ហ្វីហ្វា ការការពារល្អចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងចន្លោះ មិនមែនការប៉ះទង្គិចទេ។ សៀវភៅច្បាប់របស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ក៏បែងចែកការប្រជែងគ្រោះថ្នាក់តាមកម្រិតកម្លាំង និងហានិភ័យ។ និយាយឱ្យខ្លី ការចូលខ្លាំងមិនស្មើនឹងការការពារល្អទេ។ ប្រភពហ្វីហ្វា និង ច្បាប់បាល់ទាត់របស់ក្រុមប្រឹក្សាអន្តរជាតិ អាចប្រើសម្រាប់សិក្សាបន្ថែម។
លំហាត់មូលដ្ឋានសម្រាប់កែលម្អទីតាំង
- ហាត់រត់ថយក្រោយចម្ងាយ១០ម៉ែត្រ រួចបត់ទៅឆ្វេង និងស្តាំតាមសញ្ញាគ្រូ។
- ដាក់កោណពីរដែលមានចម្ងាយ២ម៉ែត្រ ហាត់រក្សាមុំបិទផ្លូវបញ្ជូន។
- ឱ្យមិត្តរួមក្រុមប្តូរទិសភ្លាមៗ ហើយអ្នកការពារត្រូវរក្សាចម្ងាយដោយមិនប៉ះបាល់។
- ថតវីដេអូរយៈពេល១០នាទី ដើម្បីពិនិត្យថា តើខ្លួនបើកចន្លោះខាងក្នុងឬអត់។
ចំណុចដែលមនុស្សជាច្រើនមើលរំលងគឺ មុំខ្លួន។ ប្រសិនបើអ្នកឈរត្រង់មុខគូប្រកួតពេក អ្នកនឹងត្រូវឆ្លងកាត់បានទាំងសងខាង។ ប្រសិនបើបែរខ្លួនត្រឹមត្រូវ អ្នកអាចបង្ខំគូប្រកួតឱ្យទៅកាន់ជ្រុងដែលក្រុមបានរៀបចំការពារ។ នេះជាភាពខុសគ្នារវាងការរត់តាម និងការគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍។
តើការពារបាល់គួរដោះស្រាយករណីគូប្រកួតលឿនយ៉ាងដូចម្តេច?
ការពារអ្នកលេងលឿនត្រូវប្រើការពារជម្រៅ និងការបន្ថយល្បឿន មិនមែនព្យាយាមប្រជែងឈ្នះក្នុងជំហានដំបូងឡើយ។ អ្នកការពារគួររក្សាចម្ងាយឱ្យគ្រប់គ្រាន់ បង្ខំគូប្រកួតទៅជ្រុង និងរង់ចាំពេលបាល់ចេញពីជើង ដើម្បីចូលកាត់ដោយសុវត្ថិភាព។
នៅពេលប្រឈមមុខនឹងខ្សែប្រយុទ្ធលឿនដូចកីឡាករដែលលេងក្នុងលីកអឺរ៉ុប អ្នកត្រូវគិតពីចន្លោះខាងក្រោយជាងការប៉ុនប៉ងយកបាល់។ ការរត់ថយក្រោយគួរធ្វើជាជំហានតូចៗ ដោយមើលទ្រូង និងស្មារបស់គូប្រកួត ព្រោះចលនាជើងអាចបោកបញ្ឆោតបាន។ ប្រសិនបើគូប្រកួតបន្ថយល្បឿន អ្នកអាចបិទផ្លូវខាងក្នុង ឬប្រើរាងកាយបង្ខំឱ្យគេចេញទៅខាងក្រៅ។ ប្រសិនបើគូប្រកួតប៉ះបាល់ឆ្ងាយលើសមួយម៉ែត្រ ទើបជាពេលសមស្របសម្រាប់ការចូលប្រជែង។
សម្រាប់ការហាត់ជាក់ស្តែង គ្រូអាចរៀបចំលំហាត់មួយទល់មួយលើផ្ទៃទទឹង១២ម៉ែត្រ និងបណ្តោយ១៨ម៉ែត្រ។ អ្នកវាយប្រហារទទួលបានពេល៨វិនាទីដើម្បីឆ្លងបន្ទាត់ ខណៈអ្នកការពារត្រូវទប់ទិស និងបង្ខំឱ្យគេចេញពីផ្លូវកណ្ដាល។ បន្ទាប់ពីជុំទីមួយ គួរប្តូរតួនាទី ហើយវាស់ចំនួនដងដែលអ្នកការពារបង្ខំឱ្យគូប្រកួតប្តូរទិស។ វាជាវិធីវាស់ការការពារដែលច្បាស់ជាងការរាប់តែការដណ្តើមបាល់។
លំហាត់បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម
សញ្ញាដែលបង្ហាញថាគួរចូលប្រជែង
១. បាល់នៅឆ្ងាយពីជើងគូប្រកួតជាងមួយជំហាន។
២. គូប្រកួតបែរខ្នងទៅកាន់ទីកន្លែងគោលដៅ។
៣. ជើងគាំទ្ររបស់គូប្រកួតដាក់ខុសទីតាំង។
៤. មិត្តរួមក្រុមនៅជិត និងអាចគ្របដណ្តប់ចន្លោះខាងក្រោយ។
កុំចូលប្រជែងពេលអ្នកជាខ្សែការពារចុងក្រោយ ហើយមិនមានអ្នកគ្របដណ្តប់ពីក្រោយ។ ក្នុងស្ថានការណ៍នេះ ការបន្ថយល្បឿនគូប្រកួតមានតម្លៃជាងការស្ទុះយកបាល់។ ក្រុមបាល់ទាត់ម៉ិកស៊ិកនៅការប្រកួតអន្តរជាតិជាច្រើនប្រើការបង្រួមចន្លោះកណ្ដាល ដើម្បីធ្វើឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនបាល់ទៅស្លាប។ វាមិនមែនជារូបមន្តឈ្នះគ្រប់ពេលទេ ប៉ុន្តែវាបន្ថយជម្រើសគ្រោះថ្នាក់បានច្រើន។
ចង់សិក្សាការរៀបចំខ្សែការពារតាមប្រព័ន្ធក្រុមមែនទេ? ទំព័រ យុទ្ធសាស្ត្រក្រុមបាល់ទាត់ អាចជួយភ្ជាប់ការហាត់បុគ្គលទៅនឹងការលេងជាក្រុម។
តើគួរធ្វើដូចម្តេចនៅពេលបាល់ត្រូវបានបញ្ជូនចូលប្រអប់ពិន័យ?
នៅក្នុងប្រអប់ពិន័យ ការការពារត្រូវផ្តល់អាទិភាពដល់ការបិទផ្លូវបាល់ និងការដាក់ខ្លួនរវាងគូប្រកួតនិងទីបញ្ចប់។ អ្នកការពារគួររក្សាការមើលទាំងបាល់ និងអ្នករត់ចូល មិនគួរបង្វិលខ្នងទៅកាន់បាល់ ឬទាញអាវដើម្បីបញ្ឈប់ការរត់ឡើយ។
បាល់បញ្ជូនពីស្លាបមានគ្រោះថ្នាក់ខុសគ្នាតាមកម្ពស់ និងល្បឿន។ បាល់បញ្ជូនទាបត្រូវការការកាត់នៅតំបន់ជិតបង្គោល ខណៈបាល់បញ្ជូនខ្ពស់ត្រូវការការវាស់ពេលលោត និងការទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកចាំទី។ ខ្សែការពារដែលនៅជិតបាល់គួរបិទអ្នកបញ្ជូន ខ្សែការពារកណ្ដាលត្រូវរក្សាចន្លោះពីរដល់បីម៉ែត្ររវាងខ្លួន និងអ្នកវាយប្រហារ ហើយខ្សែការពារឆ្ងាយត្រូវពិនិត្យការរត់ចូលពីខាងក្រោយ។ ការបែងចែកភារកិច្ចនេះល្អជាងការឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នារត់ទៅរកបាល់។
ក្នុងការហាត់ អាចប្រើក្រុមការពារ៤នាក់ ទល់នឹងអ្នកវាយប្រហារ៣នាក់ បូកអ្នកបញ្ជូនបាល់ពីស្លាប។ កំណត់ឱ្យអ្នកបញ្ជូនមានពេល៥វិនាទី ហើយក្រុមការពារត្រូវបញ្ជូនបាល់ចេញពីប្រអប់ពិន័យក្នុងរយៈពេល១០វិនាទីបន្ទាប់ពីកាត់បាន។ លំហាត់នេះបង្ហាត់ទាំងការកាត់បាល់ ការប្រមូលបាល់ទីពីរ និងការបញ្ជូនចេញដោយមិនប្រញាប់ពេក។ សម្រាប់ការសិក្សាពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ២០២៦ គួរពិនិត្យទាំងទម្រង់ឈរនិងស្ថានការណ៍បាល់ជ្រុង មិនមែនមើលតែលទ្ធផលស៊ុតបញ្ចូលទីទេ។
របៀបការពារបាល់ជ្រុង និងបាល់សេរី
- កំណត់អ្នកការពារតំបន់សំខាន់នៅជិតបង្គោលមុខ និងកណ្ដាលប្រអប់។
- ប្រើអ្នកការពារតាមដានកីឡាករដែលមានកម្ពស់ ឬកម្លាំងលោតល្អ។
- កំណត់អ្នកលេងម្នាក់នៅជិតគែមប្រអប់ ដើម្បីប្រឆាំងការបញ្ជូនបាល់ទីពីរ។
- ឱ្យអ្នកចាំទីប្រកាសពាក្យខ្លីៗដូចជា “ចេញ” ឬ “ទុក” ដោយមុនពេលបាល់មកដល់។
- បន្ទាប់ពីកាត់បាល់ ត្រូវរត់ចេញជាក្រុម មិនមែនម្នាក់ៗរត់ដោយឡែកឡើយ។
ការស្រាវជ្រាវលើការប្រកួតកម្រិតខ្ពស់ជាច្រើនបង្ហាញថា គ្រោះថ្នាក់មិនតែងកើតពីការបញ្ជូនលើកដំបូងទេ ប៉ុន្តែកើតពីបាល់ត្រឡប់មកវិញ។ ដូច្នេះ ការឈ្នះការប្រជែងលើកដំបូងមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ត្រូវរៀបចំខ្លួនសម្រាប់បាល់ទីពីរ ហើយបិទអ្នកដែលរង់ចាំនៅជុំវិញប្រអប់។ នេះជាចំណុចដែលការហាត់តាមស្ថានការណ៍មានប្រយោជន៍ជាងការរត់ជុំទីលានធម្មតា។
តើការពារបាល់បរាជ័យនៅចំណុចណាខ្លះ?
ការពារបាល់ជាទូទៅបរាជ័យនៅពេលកីឡាករបាត់ទីតាំង បើកផ្លូវកណ្ដាល មិនទំនាក់ទំនង ឬចូលប្រជែងដោយគ្មានការគ្របដណ្តប់។ កំហុសទាំងនេះអាចកើតឡើងសូម្បីតែក្រុមដែលមានកីឡាករល្បីៗ ដូច្នេះការវិភាគវីដេអូត្រូវផ្តោតលើមូលហេតុ មិនមែនតែលើអ្នកដែលធ្វើកំហុសចុងក្រោយទេ។
នៅពេលខ្សែការពារម្នាក់ចេញពីតំបន់ គួរមានមិត្តរួមក្រុមម្នាក់បិទចន្លោះភ្លាមៗ។ ប្រសិនបើគ្មានការប្តូរទីតាំង ក្រុមនឹងបង្កើតប្រហោងដែលខ្សែប្រយុទ្ធអាចរត់ចូលបាន។ ការបញ្ជូនសំឡេងក៏សំខាន់ដែរ៖ ពាក្យ “បិទ” មានន័យឱ្យអ្នកជិតបាល់ចូលសង្កត់ ខណៈពាក្យ “គ្រប” មានន័យឱ្យអ្នកទីពីររក្សាជម្រៅ។ ក្រុមដែលប្រើពាក្យច្បាស់ៗ នឹងសម្រេចចិត្តលឿនជាងក្រុមដែលស្រែកគ្នាដោយគ្មានផែនការ។
កំហុសសំខាន់ៗដែលគួរកត់ត្រា
- ចូលប្រជែងនៅពេលជាខ្សែការពារចុងក្រោយ។
- មើលតែបាល់ ហើយបាត់អ្នករត់ចូលពីខាងក្រោយ។
- ឈរជ្រៅពេករហូតបើកចន្លោះឱ្យគូប្រកួតបាញ់ពីចម្ងាយ។
- ឈរខ្ពស់ពេកដោយគ្មានសម្ពាធលើអ្នកកាន់បាល់។
- មិនបិទផ្លូវបញ្ជូនទៅខ្សែបម្រើកណ្ដាល។
- កាត់បាល់បាន ប៉ុន្តែមិនរៀបចំសម្រាប់បាល់ទីពីរ។
ការវិភាគគួរប្រើវីដេអូបញ្ឈប់នៅពេលបាល់ត្រូវបានបញ្ជូន មិនមែនចាប់ផ្តើមមើលតែពេលគូប្រកួតស៊ុតទេ។ សួរខ្លួនឯងបីចំណុច៖ តើចម្ងាយត្រឹមត្រូវឬទេ តើអ្នកការពារមានការគ្របដណ្តប់ឬទេ និងតើមានផ្លូវបញ្ជូនគ្រោះថ្នាក់ណាមួយដែលមិនបានបិទ? វិធីនេះអាចបំបែកកំហុសបច្ចេកទេសចេញពីកំហុសយុទ្ធសាស្ត្រ។ ទំព័រ វិធីវិភាគការប្រកួតបាល់ទាត់ អាចប្រើជាគំរូសម្រាប់កត់ត្រា។
ចំណុចផ្ទុយដែលគួរចងចាំគឺ ការកាត់បាល់ច្រើនមិនប្រាកដថាបង្ហាញការការពារល្អឡើយ។ កីឡាករដែលរក្សាទីតាំងបានល្អ អាចមិនចាំបាច់ចូលប្រជែងញឹកញាប់ ព្រោះគូប្រកួតត្រូវបញ្ជូនថយក្រោយ ឬប្តូរទិស។ ដូច្នេះ នៅពេលវាស់លទ្ធផល គួររាប់ការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបាត់បាល់ ការបិទផ្លូវបញ្ជូន និងការពារការស៊ុត មិនមែនរាប់តែការដណ្តើមបាល់ទេ។
តើគួរចាប់ផ្តើមហាត់ការពារបាល់ថ្ងៃនេះឬទេ?
គួរចាប់ផ្តើមភ្លាមៗ ប្រសិនបើការហាត់មានគោលដៅច្បាស់ ដំណាក់កាលសមស្រប និងការវាស់លទ្ធផល។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរផ្តោតលើទីតាំងនិងចម្ងាយមុនការចូលប្រជែង ខណៈកីឡាករកម្រិតខ្ពស់គួរបន្ថែមការហាត់ប្តូររចនាសម្ព័ន្ធ ការពារបាល់ជ្រុង និងការសម្រេចចិត្តក្រោមសម្ពាធ។
ផែនការរយៈពេល៤សប្តាហ៍អាចរៀបចំដូចខាងក្រោម៖
១. សប្តាហ៍ទីមួយ៖ ហាត់ជំហរ បត់ខ្លួន រត់ថយក្រោយ និងបិទមុំ។
២. សប្តាហ៍ទីពីរ៖ ហាត់មួយទល់មួយ ជាមួយច្បាប់បង្ខំឱ្យគូប្រកួតទៅខាងក្រៅ។
៣. សប្តាហ៍ទីបី៖ ហាត់ពីរទល់ពីរ ដោយផ្តោតលើការគ្របដណ្តប់ និងការប្តូរទីតាំង។
៤. សប្តាហ៍ទីបួន៖ ហាត់ស្ថានការណ៍ពេញលេញ រួមមានការបញ្ជូនពីស្លាប បាល់ទីពីរ និងការរត់ប្តូរពីការពារទៅវាយប្រហារ។
រាល់វគ្គគួរមានការកម្តៅសាច់ដុំយ៉ាងតិច១០នាទី និងការសម្រាកតាមសមត្ថភាព។ កុំចម្លងការហាត់របស់ក្រុមល្បីៗដូចជា បាសេឡូណា ឬលីវើរភូលដោយមិនកែសម្រួល ព្រោះល្បឿន កាយសម្បទា និងទំហំទីលានខុសគ្នា។ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ ដែលជាគេហទំព័រមាតិកាអំពីពានរង្វាន់ពិភពលោក អាចជួយអ្នកអានការព្យាករណ៍ប្រកួត យុទ្ធសាស្ត្រក្រុម និងស្ថិតិកីឡាករ ដើម្បីយល់ថាក្រុមនីមួយៗការពារខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច។
ការហាត់ល្អគួរមានកំណត់ត្រាចំនួនបី៖ ចំនួនដងដែលបិទផ្លូវកណ្ដាលបាន ចំនួនដងដែលចូលប្រជែងខុសពេល និងចំនួនការបញ្ជូនដែលត្រូវបានបង្ខំឱ្យថយក្រោយ។ ប្រសិនបើអ្នកឃើញថាការប្រជែងជោគជ័យកើនឡើង ប៉ុន្តែការបញ្ជូនគូប្រកួតចូលប្រអប់ក៏កើនឡើង នោះការហាត់មិនទាន់ដោះស្រាយបញ្ហាទីតាំងទេ។ ទិន្នន័យតូចៗទាំងនេះមានប្រយោជន៍ជាងការវាយតម្លៃថា “លេងល្អ” ឬ “លេងមិនល្អ”។ ចំណុចសំខាន់គឺ កែលម្អមួយទម្លាប់ក្នុងមួយសប្តាហ៍ ហើយរក្សាវាឱ្យបានជាប់លាប់។
សរុបមក របៀបហាត់ការពារបាល់ដែលមានប្រសិទ្ធភាពត្រូវចាប់ផ្តើមពីការមើលហ្គេម ការរក្សាចម្ងាយ ការបិទផ្លូវគ្រោះថ្នាក់ និងការទំនាក់ទំនង។ កុំប្រញាប់ចូលប្រជែងគ្រាន់តែចង់ឱ្យមើលទៅសកម្ម។ រក្សាទីតាំង បង្ខំគូប្រកួតឱ្យជ្រើសរើសផ្លូវមិនល្អ ហើយធ្វើការជាមួយមិត្តរួមក្រុម—នោះហើយជាស្នូលនៃការការពារដែលអាចទុកចិត្តបាន។
ចាប់ផ្តើមផែនការហាត់របស់អ្នកដោយកត់ត្រាចំណុចខ្សោយមួយនៅថ្ងៃនេះ។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើរបៀបហាត់ការពារបាល់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ របៀបហាត់ការពារបាល់ គឺជាការហាត់ទីតាំង ចម្ងាយ ការបិទផ្លូវបញ្ជូន ការចូលប្រជែង និងការសហការជាក្រុម ដើម្បីបន្ថយឱកាសវាយប្រហាររបស់គូប្រកួត។ វាមិនមែនជាការរត់តាមបាល់ ឬការប៉ះទង្គិចគ្រប់ពេលឡើយ។ លំហាត់ល្អគួររួមមានមួយទល់មួយ ពីរទល់ពីរ បាល់បញ្ជូនពីស្លាប និងស្ថានការណ៍ប្រអប់ពិន័យ។ អ្នកគួរវាស់ទាំងការកាត់បាល់ និងការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនថយក្រោយ។
សំណួរ៖ តើត្រូវចាប់ផ្តើមហាត់ការពារបាល់តាមជំហានណា?
ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមពីកម្តៅសាច់ដុំ បន្ទាប់មកហាត់ជំហរ រត់ថយក្រោយ បិទមុំ និងរក្សាចម្ងាយមួយដល់ពីរម៉ែត្រ។ បន្ទាប់ពីគ្រប់គ្រងចលនាមូលដ្ឋានបានហើយ ទើបបន្ថែមលំហាត់មួយទល់មួយ និងការប្តូរទិសភ្លាមៗ។ វគ្គមួយអាចមានរយៈពេល៤៥ដល់៦០នាទី ដោយសម្រាកតាមកម្រិតកាយសម្បទា។ កត់ត្រាចំនួនដងដែលអ្នកបង្ខំគូប្រកួតចេញទៅខាងក្រៅ ដើម្បីវាស់ការរីកចម្រើន។
សំណួរ៖ តើការការពារតំបន់ខុសពីការការពារតាមបុគ្គលយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការការពារតំបន់ផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងចន្លោះ ខណៈការការពារតាមបុគ្គលផ្តោតលើការតាមដានកីឡាករជាក់លាក់។ ការការពារតំបន់សមស្របសម្រាប់ក្រុមដែលចង់រក្សារចនាសម្ព័ន្ធ និងបិទផ្លូវកណ្ដាល។ ការការពារតាមបុគ្គលអាចមានប្រសិទ្ធភាពពេលគូប្រកួតមានអ្នកលេងសំខាន់ម្នាក់ ប៉ុន្តែអាចបើកចន្លោះប្រសិនបើអ្នកតាមដានចេញពីតំបន់។ ក្រុមកម្រិតខ្ពស់ភាគច្រើនលាយបញ្ចូលវិធីទាំងពីរ។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីការចូលប្រជែងរបស់ខ្ញុំមិនសូវជោគជ័យ?
ចម្លើយ៖ មូលហេតុចម្បងគឺ ចូលប្រជែងឆាប់ពេក បាត់សមតុល្យ ឬមិនមានអ្នកគ្របដណ្តប់ពីក្រោយ។ រង់ចាំឱ្យបាល់ចេញពីជើងគូប្រកួត បន្ថយល្បឿនជាមុន ហើយប្រើរាងកាយបង្ខំទិស មុនពេលលូកជើង។ ប្រសិនបើអ្នកជាខ្សែការពារចុងក្រោយ ការពារផ្លូវទៅទីបញ្ចប់មានអាទិភាពជាងការដណ្តើមបាល់។ ការថតវីដេអូ និងពិនិត្យចម្ងាយនៅពេលចូលប្រជែង អាចបង្ហាញកំហុសបានច្បាស់។
សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃៗសម្រាប់ហាត់ការពារបាល់ឬទេ?
ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះកោណ បាល់ ទីលានតូច និងមិត្តរួមក្រុមអាចគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់លំហាត់មូលដ្ឋាន។ កោណពីរដែលដាក់ចម្ងាយ២ម៉ែត្រ អាចប្រើសម្រាប់ហាត់មុំ និងការរក្សាចន្លោះ។ ទូរសព្ទមួយអាចថតវីដេអូ ដើម្បីពិនិត្យទីតាំង និងពេលវេលាចូលប្រជែង។ ប្រសិនបើមានថវិកា អាចបន្ថែមជណ្តើររហ័ស ឬអាវសម្គាល់ក្រុម ប៉ុន្តែឧបករណ៍មិនអាចជំនួសការហាត់សម្រេចចិត្តបានទេ។
សំណួរ៖ តើគួរហាត់ការពារបាល់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ចម្លើយ៖ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ពីរដល់បីដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយទុកពេលសម្រាកសាច់ដុំយ៉ាងតិចមួយថ្ងៃរវាងវគ្គខ្លាំងៗ។ វគ្គមួយអាចមាន៤៥ដល់៧៥នាទី រួមទាំងកម្តៅសាច់ដុំ និងបន្ថយសម្ពាធក្រោយហាត់។ គួរបែងចែកមួយវគ្គសម្រាប់បច្ចេកទេស មួយសម្រាប់ស្ថានការណ៍មួយទល់មួយ និងមួយសម្រាប់ការពារជាក្រុម។ ប្រសិនបើមានការឈឺចាប់សន្លាក់ ឬសាច់ដុំ សូមបន្ថយបន្ទុក និងពិគ្រោះអ្នកជំនាញកីឡា។
សំណួរ៖ តើអ្វីជាចំណុចសំខាន់បំផុតសម្រាប់ខ្សែការពារកណ្ដាល?
ចម្លើយ៖ ចំណុចសំខាន់បំផុតគឺ ការរក្សាជម្រៅ ការទំនាក់ទំនង និងការគ្រប់គ្រងចន្លោះរវាងខ្សែការពារ។ ខ្សែការពារកណ្ដាលមិនគួររត់តាមបាល់ដោយបើកប្រហោងខាងក្រោយឡើយ។ ត្រូវមើលទាំងអ្នកកាន់បាល់ និងការរត់របស់ខ្សែប្រយុទ្ធ ហើយប្រើសំឡេងដើម្បីបញ្ជាឱ្យមិត្តរួមក្រុមបិទ ឬគ្រប។ ក្នុងស្ថានការណ៍បាល់ជ្រុង ក៏ត្រូវត្រៀមសម្រាប់បាល់ទីពីរ បន្ទាប់ពីការកាត់លើកដំបូងផងដែរ។
អរគុណចំពោះការអាន។
យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ · Editorial Archive